Dołącz do czytelników
Brak wyników

Budownictwo mieszkaniowe jedno- i wielorodzinne

7 listopada 2018

NR 7 (Październik 2018)

Iniekcje renowacji – trudne i krytyczne miejsca

0 3

W renowacji starych budynków dużą rolę odgrywa wtórna izolacja pozioma. Dodatkowe problemy zaczynają się przy bardziej złożonych kształtach, różnicach poziomów posadowienia czy renowacji pojedynczych segmentów w zabudowie szeregowej. Dla każdego etapu prac można wyróżnić tzw. trudne i krytyczne miejsca.

Pojęcie „renowacja starego budownictwa” jest bardzo szerokie – poza zagadnieniami związanymi z odtwarzaniem izolacji i rozwiązaniem problemów z obecnością w zawilgoconym murze związków soli będzie obejmować rzeczywiste sposoby osuszania obiektu oraz sposoby naprawy elewacji (czyszczenie, spoinowanie, wzmacnianie podłoży, hydrofobizacja, scalanie kolorystyczne, naprawa spękanych tynków itp.). Dlatego do prac renowacyjnych podchodzić trzeba w sposób kompleksowy, na podstawie rozwiązania technologiczno-materiałowego opracowanego dla konkretnej sytuacji, z uwzględnieniem konkretnych produktów. Jego wybór wynika z wcześniej wykonanych badań diagnostycznych. Ich rezultaty w wielu przypadkach narzucają sposób rozwiązania izolacji fundamentów – np. sposób wykonywania przepony i rodzaj preparatu do iniekcji zależy od konstrukcji ściany, jej zawilgocenia, występujących obciążeń i jej nośności. Natomiast możliwość wykonania izolacji zewnętrznej zależy od bliskości sąsiednich budynków, przebiegu instalacji itp.

Wtórne izolacje zewnętrzne

Optymalnym wariantem jest wykonanie wtórnych izolacji zewnętrznych (rys. 1).

Rys. 1. Optymalny wariant wykonania wtórnych izolacji zewnętrznych
Źródło: Maciej Rokiel

Rozwiązanie takie jest najbardziej zbliżone do układu z poprawnie wykonanymi izolacjami pierwotnymi. O ile wykonanie wtórnych hydroizolacji dla prostych przekrojów generalnie nie jest skomplikowane, to problemy zaczynają się przy bardziej złożonych kształtach, różnicach poziomów posadowienia, częściowym podpiwniczeniu, obecności sklepień czy renowacji pojedynczych segmentów w zabudowie szeregowej. Dla każdego etapu prac (przepona pozioma, wtórna izolacja pionowa, izolacja podłogi) można wyróżnić tzw. trudne i krytyczne miejsca.
Zaliczamy do nich nie tylko detale dylatacji, przejść rurowych itp., ale także specyficzne miejsca w układzie wtórnych powłok wodochronnych, takie jak połączenie przepony poziomej z izolacją pionową, wykonywanie iniekcji w narożnikach i miejscach krzyżowania się ścian, sposób kapilarnego odcięcia sklepień czy sposób izolacji budynków niepodpiwniczonych lub szeregowych, gdy poddany renowacji jest np. jeden segment. Dlatego układ izolacji musi być ze sobą skoordynowany, a technologia prac (dobór materiałów) musi umożliwiać połączenie ze sobą poszczególnych części izolacji. W takich sytuacjach konieczne jest łączenie ze sobą różnych technik odtwarzania izolacji wodochronnych. Jedną z nich są metody iniekcyjne.

Podział iniekcji

  • Iniekcje możemy podzielić ze względu na:
  • funkcje – wyróżniamy tu iniekcje przeciwwilgociowe/przeciwwodne, wypełniające i wzmacniające,
  • usytuowanie w przegrodzie – są to iniekcje w przekroju przegrody, strukturalne i kurtynowe,
  • sposób aplikacji – iniekcje ciśnieniowe i grawitacyjne.

Klasyczna przepona pozioma to ciśnieniowa iniekcja wykonywana w celu odcięcia kapilarnego podciągania wilgoci w murach z nieskuteczną izolacją poziomą. Polega ona na wywierceniu rzędu otworów w precyzyjnie określonym miejscu i wprowadzeniu w mur preparatu (ciekłego iniektu, kremu iniekcyjnego, parafiny) tak, aby utworzył on strefę przerywającą podciąganie kapilarne (rys. 2.). Wymusza to wykonanie nawiertów w określony sposób i zachowanie warunków geometrycznych na każdym odcinku iniekcji (rys. 3.). 

Rys. 2. Idea wykonywania iniekcyjnych blokad przeciw kapilarnie podciąganej wilgoci
Źródło: Maciej Rokiel
Rys. 3.  Zasada wykonywania iniekcji  ciśnieniowej preparatami ciekłymi
Źródło: Maciej Rokiel

Iniekcja strukturalna wykonywana jest zawsze w strukturę muru i poprzez wysycenie przyczynia się do jego uszczelnienia. Typowy rozstaw i układ odwiertów przy wykonywaniu iniekcji strukturalnej żelem akrylowym to siatka w rozstawie 30 × 30 cm,
również z przesunięciem. W dolnej części iniektowanej ściany zaleca się zagęścić rozstaw otworów do ok. 15 cm. Głębokość otworów powinna sięgać minimum  4/5 grubości ściany (rys. 4.).

Rys. 4. Zasada wykonywania iniekcji strukturalneji
Źródło: Maciej Rokiel


Innym rodzajem iniekcji, pozwalającej na wykonanie wtórnej izolacji zewnętrznej zarówno ścian, jak i podłogi w piwnicy (bez konieczności odkopywania), jest tzw. iniekcja kurtynowa (zwana także iniekcją w grunt). Polega ona na wywierceniu w przegrodach na wylot (od wnętrza do lica ściany stykającej się z gruntem) siatki otworów i wprowadzeniu pod ciśnieniem w otaczający grunt preparatu, który tworzy powierzchniową powłokę uszczelniającą na styku przegroda – grunt. Typowy układ otworów przy wykonywaniu iniekcji w grunt pokazuje rys. 5. – rozstaw otworów wynosi zazwyczaj 30–50 cm, z jednym dodatkowym otworem w środku kwadratu.
Niezależnie od tego, czy metody iniekcyjne stosowane są samodzielnie, czy w połączeniu z innymi metodami wykonywania wtórnych izolacji, można w nich wyróżnić wspomniane wcześniej trudne i krytyczne miejsca.

Rys. 5. Zasada wykonywania iniekcji kurtynowej (w grunt)
Źródło: Maciej Rokiel

Miejsce krzyżowania się ścian

Dla przepon poziomych krytycznym miejscem jest zawsze narożnik ścian lub miejsce ich krzyżowania się. Skoro podstawowym warunkiem uzyskania ciągłości przepony jest zachowanie maksymalnych dopuszczalnych odstępów między osiami nawiertów (dla iniekcji ciśnieniowej preparatami ciekłymi oraz grawitacyjnej kremem iniekcyjnym za maksymalny rozstaw otworów przyjmuje się 10–12 cm), to w narożniku także musi być on zachowany. Przy wykonywaniu nawiertów od zewnątrz sposób postępowania pokazano na rys. 6. Wymagane jest w zasadzie zachowanie równoległości otworów i ich maksymalnego rozstawu oraz przesunięcie o ok. 8 cm poziomu wykonanych nawiertów.
Zupełnie inaczej wygląda sytuacja dla prac wykonywanych od wewnątrz (rys. 7.). 
Tu konieczne jest wykonanie w skali np. 1:10 lub 1:5 rysunku narożnika, zaznaczenie odległości i kątów (także w poziomie), a następnie wykonanie nawiertów oraz głębokości samych otworów. 
Na tej podstawie należy wykonać szablon pozwalający na fizyczne zrealizowanie prac dla zadanych warunków brzegowych. Nie należy zakładać w tej sytuacji maksymalnego rozstawu końcówek nawiertów. W przypadku krzyżowania się ścian technologia wykonania nawiertów jest analogiczna.

Rys. 6. Zasada wykonywania przepony poziomej w narożniku – nawierty od strony zewnętrznej narożnika
Źródło: Maciej Rokiel
Rys. 7. Zasada wykonywania przepony poziomej w narożniku – nawierty od strony wewnętrznej narożnika
Źródło: Maciej Rokiel

Ściany warstwowe

Trudne do prawidłowego zainiektowania są ściany warstwowe. Iniekcje w murach z pustkami lub w murach żebraczych, w których środek muru nie wpływa na zdolność kapilarnego transportu wilgoci, można wykonywać specjalnymi lancami iniekcyjnymi, zrobionymi na wymiar do konkretnego odcinka muru  lub z obu stron, jeżeli jest to wykonalne technicznie. Analogicznie w starych murach o znacznej grubości, ze względu na ich wielowiekowe wytężenie konstrukcyjne, możemy się spotkać z sytuacją występowania w murze wewnętrznych spękań, rozstępów lub kawern. W takim przypadku przed aplikacją strefy iniekcji płynami hydrofobowymi (najlepiej dwufunkcyjnymi, potrafiącymi przerywać połączenia między kapilarami poprzez ich zasklepianie oraz powodującymi ich hydrofobizację wewnętrzną) należy wypełnić otwory iniekcyjne niskoskurczliwymi zaprawami trasowymi, uzupełniającymi wszystkie pustki wewnętrzne w przekroju poprzecznym przegrody.
...

Artykuł jest dostępny dla zalogowanych użytkowników w ramach Otwartego Dostępu.

Załóż konto lub zaloguj się.
Czeka na Ciebie pakiet inspirujących materiałów pokazowych.
Załóż konto Zaloguj się

Przypisy