Dołącz do czytelników
Brak wyników

Budownictwo mieszkaniowe jedno- i wielorodzinne , Otwarty dostęp

20 lutego 2018

NR 2 (Listopad 2017)

Elewacyjne wyroby ceramiczne
Cegła klinkierowa

0 14

Cegła klinkierowa należy do najbardziej eleganckich i ponadczasowych materiałów elewacyjnych. Jest bardzo trwała, odporna nie tylko na uszkodzenia mechaniczne, ale również na korozję chemiczną czy grzyby. Dlatego po czasach nadużyć technologii lekkich wraca triumfalnie do łask inwestorów.

Rys historyczny

Kiedy pobieżnie zaglądamy w zakamarki pamięci, najstarsze budynki z cegły jawią się nam, jako gotyckie budowle, katedry z dużej, czerwonej cegły. Co było wcześniej? 

Styl romański w większości prezentujący obiekty z ciosanego kamienia, również zakłada struktury ceglane. Prawda jest taka, że cegła znana jest od początków naszej cywilizacji: Bliski Wschód, Mezopotamia, Egipt i Babilon odkrył zalety cegły i wznosił swoje budowle, posługując się cegłą pozyskiwaną z błota i suszoną na słońcu. W IV tysiącleciu p.n.e. w Mezopotamii zaczęto używać cegły wypalanej, ale z powodu kosztownego i słabo dostępnego paliwa opałowego, ten rodzaj materiału wykorzystywany był tylko do wznoszenia znaczących budowli. Kultura islamska szczyciła się mistrzowskim wykorzystaniem ozdobnej ceramiki stosowanej w budownictwie. Starożytny Babilon opierał się głównie na budownictwie ceglanym. Ceramika szeroko rozpowszechniła się także na terenach Dalekiego Wschodu. Chińskie ceramiczne dachówki, wyróżniające „piątą” elewację budynku, pozwoliły na podniesienie znaczenia estetycznego dachu. 

Zaawansowane konstrukcje ceglane były charakterystyczne dla wszystkich podbijanych przez Rzymian terenów. Łuki i sklepienia konstruowane w tamtych czasach, były podstawą dla późniejszych, odważnych realizacji architektury gotyckiej. Miejskie mury obronne o kilkumetrowej grubości, zamki warowne oraz budowle sakralne, do dziś cieszą oko i wprawiają w zachwyt nad możliwościami wykorzystania ceramicznego budulca.

Dziewiętnasty wiek wprowadza już masową produkcję cegły, wraz z zastosowaniem prasy ceglarskiej Schlickeysena w połowie XIX wieku oraz zastosowaniem wypalania ceramiki w piecu kręgowym. Wkrótce pojawia się neogotyk. Cegła klinkierowa, wypalana w temperaturze 1100–1300 °C jest ciemnoczerwona i odporna na warunki atmosferyczne. Rozmaite jej wielkości mogły śmiało służyć do wymyślnych zdobień i charakterystycznych zarysów elewacji.

Dotychczas głównie wykorzystywano cegłę, jako budulec struktur konstrukcji. Wraz z nowym podejściem do fizyki budowli i zastosowaniu izolacji termicznych muru, cegła zyskała wspólny mianownik z materiałami stricte elewacyjnymi; stała się ponadczasową suknią budynku o nieprzemijającej elegancji i niezaprzeczalnej trwałości. Innowacyjność w produkcji wyrobów ceramicznych doprowadziła do niesamowitego rozszerzenia asortymentu.

Właściwości i zalety cegieł klinkierowych oraz licowych

Tak wyprodukowany materiał budowlany jest odporny na korozję biologiczną, wytrzymały, ognioodporny oraz nieczuły na mróz. Aby cegłę móc nazwać klinkierową, oprócz charakterystycznego dzwonienia (uderzając dwie cegły o siebie, słychać wysoki dźwięk; stąd podobno nazwa: „klingen” z niemieckiego oznacza „brzmieć”) musi ona posiadać: 

  • nasiąkliwość mniejszą od 7%,
  • wytrzymałość na ściskanie większą niż 30 MPa,
  • właściwości mrozoodporności.

Pozostałe elewacyjne wyroby ceramiczne nazywamy cegłą licową. Ręcznie formowane o bogatej kolorystyce i strukturze, podbiły rynek budowlany w ostatnich kilkunastu latach. Elewacje ceramiczne wróciły do łask inwestorów, po czasach nadużyć technologii lekkiej – mokrej albo sidingu z PCV. Mimo dość wysokiej ceny, właściwości ceramiki przekonują swoją trwałością i brakiem konieczności częstej konserwacji, o walorach estetycznych nie wspominając. Obecnie mamy do dyspozycji, prócz tradycyjnych cegieł gładkich, elementy ryflowane, nakrapiane, rustykalne, drapane albo postarzane. 

Co poza klinkierem?

Konkurencją cenową, a także estetyczną dla ceramiki, są elewacje z elementów silikatowych oraz betonowych. Silikaty wykonuje się z naturalnie występujących surowców: piasku, wapna i wody. Proces łączenia wapna i piasku poprzez nasyconą parę wodną, pozwala na stworzenie elementu, który po stwardnieniu tworzy „sztuczny kamień” o właściwościach zbliżonych do cech klinkieru, choćby pod względem mrozoodporności oraz wysokiej wytrzymałości na ściskanie. Dzięki właściwościom aseptycznym wapna, silikaty mają bardzo dobrą odporność na korozję biologiczną, jednak należy zadbać o właściwą impregnację. Newralgiczną strefą jest cokół i jak w każdej przegrodzie zewnętrznej wymaga on szczególnego zabezpieczenia. W tym temacie klinkier przebija wszystkich konkurentów, łącznie ze swoją siostrzaną c...

Artykuł jest dostępny dla zalogowanych użytkowników w ramach Otwartego Dostępu.

Załóż konto lub zaloguj się.
Czeka na Ciebie pakiet inspirujących materiałów pokazowych.
Załóż konto Zaloguj się

Przypisy