Dołącz do czytelników
Brak wyników

Budownictwo wielkogabarytowe , Otwarty dostęp

19 lutego 2018

NR 1 (Sierpień 2017)

Nowoczesne elewacje szklane
w budownictwie biurowym

0 14

Paradoksalnie, w technologicznej euforii XXI wieku, gdzie budynki, gdyby nie były nieruchomościami, mogłyby śmiało domagać się wpuszczenia na wybieg, trudno niekiedy dobrać taką „odzież”, która nie zakrzyczy otoczenia, nie przytłoczy ani nie zadziwi estetyką. Dzieje się tak?

Owszem, dzieje, lecz nie czas teraz na krytykę i czczą gadaninę o estetyce dzisiejszej architektury. Na szczęście, widzimy więcej przypadków właściwego doboru materiałów elewacyjnych, niż karykatur i osobliwości makabryły.

Estetyka elewacji

Zachwycają nas doskonałe zdobienia wykonane na ceramicznych elewacjach gotyckich katedr i zamków, nie możemy nadziwić się wspaniałym płaskorzeźbom kamiennych murów renesansowych pałaców, urzekają nas fasady wielkomiejskich kamienic. Odkąd jednak ekonomia systemów ogrzewania budynków stała się przyczynkiem znalezienia odpowiednich materiałów izolacyjnych, znacznie poprawiających termikę budynku, pojawiły się realizacje budzące wśród obserwatorów (nazwijmy ich przechodniami) trwogę i pytanie, czy idziemy w dobrym kierunku i dlaczego nie czerpiemy z przeszłości, przecież kiedyś było pięknie… Niewątpliwie metoda lekka – mokra do dziś wzbudza dreszcze, lecz dobry projekt potrafi nawet w tak prostej „sukni” zachwycić architekturą. Bo o nią tutaj chodzi. Dzisiejsze technologie dostarczają architektom szerokiego spektrum możliwości kształtowania otoczenia i tylko od nich zależy, czy użycie właściwego elementu we właściwy sposób rozpogodzi zamyśloną twarz przechodnia. Nie można przy tym zapominać o niebagatelnym wpływie inwestora, dlatego dołączymy go do grona: dobry architekt przygotuje dobry projekt, który sfinansuje dobry inwestor. Czym jednak powinien dysponować dobry architekt? Pomijając ten ważny czynnik, jakim jest zmysł estetyczny, skupmy się na rozwiązaniach technicznych, dostępnych systemach oraz szerokiej gamie materiałów wykończeniowych dla elewacji biurowych.

Szkło na przestrzeni wieków

Setki lat temu grube mury kamienne czy też ceglane, mimo braku izolacji termicznej, kumulowały ciepło wytwarzane bezpośrednio z kominków lub pieców wewnątrz pomieszczeń. Najsłabszym ogniwem zawsze było okno i materiał wypełniający – szkło. Szkła do takich zastosowań używali już Rzymianie, a wraz z technologicznymi możliwościami wzrastała powierzchnia przeszkleń i jakość takiej przegrody. Rozwój produkcji szkła wskazuje na udoskonalenie jego produkcji od końca XIX wieku, kiedy otrzymywano je metodą prasowaną, poprzez stosowanie na początku XX wieku metody ciągnionej, aż do przełomowej metody produkcji, czyli float,wynalezionej przez Pilkongtona w latach 50. XX w. Uzyskiwana w ten sposób niemal idealna płaskość tafli szklanej pozwoliła na wykonanie zespoleń szkła z zastosowaniem przestrzeni międzyszybowej wypełnionej gazem, wzmacniającym właściwości termiczne takiej przegrody. Dla elementów ze szkła zespolonego opracowano szereg profili aluminiowych lub PCV, które dzięki wieloletniemu udoskonalaniu osiągają coraz lepsze parametry współczynnika przenikania ciepła.

Technologia wytwarzania szkła pozwala na uzyskanie jego specyficznych parametrów w postaci redukcji zakłóceń przejrzystości przez odbicia światła padającego z jasnego otoczenia do ciemnego pomieszczenia wewnątrz (antyrefleks), absorbcji promieniowania światła słonecznego oraz wzmocnienia jego struktury poprzez zastosowanie klejenia folią PVB, co pozwala na otrzymanie szyb kuloodpornych i nierozpadających się podczas ewentualnego uszkodzenia.

Fasady szklane w budownictwie biurowym – sposób montażu

We współczesnym budownictwie biurowym fasada szklana jest podstawowym elementem wykonania elewacji. Pozwala na nieograniczone doświetlenie pomieszczeń i dowolność kształtowania podziału wewnętrznego. Swego czasu podnosiła też prestiż budynku. Systemy profili wielokomorowych umożliwiają zastosowanie fasad słupowo-ryglowych, strukturalnych i semistrukturalnych.

Najczęściej stosowany jest system słupowo-ryglowy, gdzie słupy z profili wielokomorowych mocowane są do właściwej konstrukcji budynku, natomiast rygle stanowią konstrukcję nośną zespoleń szklanych. Docisk uszczelek silikonowych do tafli szklanych i profili zapewnia szczelność, a ewentualna wilgoć odprowadzana jest kanałami drenażowymi na zewnątrz. System słupowo-ryglowy charakteryzuje się zamknięciem od strony zewnętrznej profilem maskującym połączenie tafli szklanych. Redukcję tego elementu widzimy w kolejnych systemach fasadowych: strukturalnym oraz semistrukturalnym. Oba od siebie różnią się sposobem mocowania zespolenia szklanego do konstrukcji opartej nadal na słupach i ryglach.

W systemie strukturalnym mocowanie realizowane jest poprzez klejenie silikonem tafli szklanych do konstrukcji wsporczej. Wprowadzono kilka sposobów konstruowania takich układów: poprzez klejenie dwóch boków zespolenia do ramy aluminiowej oraz mechaniczne połączenie dwóch pozostałych boków bądź poprzez klejenie czterech boków klejem silikonowym lub mocowanie do ramy za pomocą sworznia przyklejonego do tafli. Stwarza to możliwość wykończenia szczeliny połączeń szkła bez użycia profili zewnętrznych. Używa się do tego celu wypełnienia silikonowe, które wraz z szeroką gamą użytych klejów silikonowych stanowią o trwałości i poprawności działania całej fasady.

System semistrukturalny oparty jest natomiast na łączeniu zespoleń szklanych uchwytem mechanicznym, również wypełnionym od zewnątrz silikonem. Wypełnieniem w każdym z tych systemów może być warstwowy panel aluminiowy lub stalowy, licowany bądź wystawiany poza lico elewacji, jak zostało to zrealizowane w przypadku budynku biurowego Maraton w Poznaniu, zaprojektowanego przez CDF Architekci.Rytm kompozycji elewacji uzyskano poprzez układ klipsów aluminiowych o dwóch stałych szerokościach. Ich zróżnicowana głębokość, wystawiona poza lico płaszczyzn szklanych, dodatkowo ożywia elewację oraz powoduje niemal całkowitą redukcję wizualną szkła w widoku perspektywicznym.

Wypełnienie silikonowe w strukturze oraz w semistrukturze to newralgiczne miejsce, wymagające dodatkowej precyzji manualnej wykonawcy, jednak satysfakcjonujące ze względu na uzyskanie płaskiej płaszczyzny szklanej, jednolitej, niezakłóconej elementami konstrukcji, będące głównym atutem estetycznym tych systemów.

Podobny efekt można zrealizować za pomocą fasady mocowanej punktowo, gdzie tafla szkła mocowana jest poprzez głowicę uchwytu punktowego, przenoszącą siły działające na konstrukcję poprzez stalowe konsole. Śruby kotwowe przechodzące przez otwory w tafli szklanej, ułożone w elastycznych tulejach, zapobie...

Artykuł jest dostępny dla zalogowanych użytkowników w ramach Otwartego Dostępu.

Załóż konto lub zaloguj się.
Czeka na Ciebie pakiet inspirujących materiałów pokazowych.
Załóż konto Zaloguj się

Przypisy